نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد.

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی

                                                 گستاخ

                                                             و

                                                                   بازیگوش.

واو هر روز پی در پی

دم گرم خودش را در

گلویم سخت بفشارد.

وخواب

        خفتگان

                   خفته را

                               بیدار سازد.

بدینسان بشکند دائم

                             سکوت

                                           مرگبارم را.

تو به من میگویی

 نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

چه تفاوت دارد

 باد از هر طرف امد امد

 خانه ما زدرون طوفانیست

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبایی وزشتی به روی یکدیگر ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم که میدیدم یکی عریان ولرزان دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین واسمان را واژگون مستانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمکه در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش ونوش میدیدم نخستین نعره مستانه را ان دم بر لب پیمانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمنه طاعت میپذیرفتم نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده پاره پاره درکف زاهد نمایان سجه صد دانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمبرای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز افرین را کوه به کوه اواره ودیوانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم ؟همین بهتر که او خود جای خود بنشسته وتاب وتماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد .

نظر یادتون نره

از بودا پرسیدند : (( آیا در جهان چیزی هست که بدان علاقه داشته باشی ؟))
گفت: (( آری باران ، چون فکر میکنم تنها چیزی که این دنیای خاکی را به آسمان و عوالم بالاتر از آن وصل میکند همین رشته ها و ریشه های خیس و ابریشمین باران است و بس. من باران را بسیار دوست دارم

زندگي شعله مرموز چراغي فرتوت

گرد او رقص كنان پيروجوان مي سوزيم

زندگي ديو مهيبي است كه در سينه خود

حسدوحيله و سالوس فراوان دارد

زندگي گاه خوش و گاه نژند

تكيه هرگز نتوان كردبر اين سقف بلند

زندگي گر چه فريباست چو ديبا و پرند

دل نبنديم بر اين آبي زيباي بلند

بعضی از دستا خیلی دوست دارن به هم برسن . ولی دستشون به هم نمی رسه . می دونی چرا ؟ چون مال هم نیستن . چون مال یک جا نیستن . چون قدرت کندن خودشون رو از جاشون ندارن . فقط یه مدت زور می زنن . بعدش افسوس و هزار آه و ناله

با اینکه از اولشم پیداست که نمیشه و نمی رسه و نمی رسن

نظر یادتون نره

 چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!! 

ستاره وقتی میشکنه میشه: شهاب

ولی

دلی که میشکنه میشه: سوال بی جواب 

گفتمش بی تو چه باید کرد؟            عکس رخساره ی ماهش را داد

گفتمش همدم شب هایم کو؟             تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را می بوسید           به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و                  به من انتظار سر راهش را داد

  جان من  ای مهربان  در دست توست

               این دل عاشق که دادی مست توست

               عاشقان  را  یار و  دلبر  جز  تو  نیست

               گردش  انگشتشان بر شست  توست

مرا هر چند بشکستی

نمی خواهم شکست تو

نمی خواهم که اندوهی ببینم حتی در آن چشم مست تو.

نمی خواهم تو را هرگز نمی یابم تو را هرگز

ولی ترک خیال تو نمی دارم روا هرگز

ز ندگي را به تمامي زندگي كن‌
    در دنيا زندگي كن بي‌آن كه جزيي از آن باشي‌.
    همچون نيلوفري باش در آب‌; 
    زندگي در آب‌، و بدون تماس با آب‌.

چرا انسان نتواند بامهرباني و لطافت نادرش به خدا نزديک شود

غم های زندگی

 چندتا عکس پشت زمینه گوشی براتون گذاشتم که از بهار۲۰ گرفتم

تبریک روز شروع مدرسه ها

با ارزوی پیروزی

ميدونيد love مخفف چه كلماتي است:

Lake of sorrow   =  درياچه غم

Ocean of tears   =  اقيانوس اشك

Vallay of dead    =   ديار مرگ

End of life          =    پايان زندگي

ترا من چشم در راهم ترا من چشم در راهم شباهنگام که می‌گیرند در شاخ "تلاجن" سایه‌ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم؛ ترا من چشم در راهم. شباهنگام. در آندم که بر جا دره‌ها چون مرده‌ماران خفتگانند؛ در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرَم یادآوری یا نه، من از یادت نمی‌کاهم؛ ترا من چشم در راهم.

گفتم : می مانم تا ابد

تا هر زمان که تو بخواهی
 
گفتی : می دانم

گفتم : چشمانت را در بهترين نقطه دلم قاب کرده ام برای هميشه هر گوشه دلم

را که می بينم تو هم آن جايی .

گفتی : می دانم

گفتم : برای من از تو دوست داشتنی تر وجود ندارد

باز هم گفتی می دانم .

امروز چندمين روز است که تو رفته ای و من هيچ گاه اين را نمی دانستم

که تو برای من به ياد من و دوست دار من نيستی

باز هم می گويم : منتظرت می مانم شايد فقط شايد روزی

با من بیا
دور نه , نزدیک تر...
اینجا جز حقیقت هیچ نیست....
اینجا جز من و واژه هایم....
هیچ چیز پوچ نیست.....

من آمده ام
راز زندگی خود را بیان کنم
و بروم
زندگی در میان ِ زندگانی که کم از مرده ندارند
برایم عذاب است
تو نیز این گونه می اندیشی؟
فکر ِ مرده بیش از خود ِ مرده هراس انگیز است

مى‏آيى، از بازترين پنجره احساس؛ از آن سوى چشمْ انتظارى ما. مى‏آيى و رداى آسمانى‏ات را بر تن‏پوش خاکى زمين مى‏گسترانى. تو از تبار بارانى و هم‏قبيله گل محمدى.

دستانت امتداد آفتاب است و چشمانت سرشار از گل نرگس. اى بلنداى عرفان! هزار جمعه را به يُمن آمدنت آذين بسته‏ايم. تو در کدام جمعه طلوع خواهى کرد؟
سنگ‏فرش خاطراتمان، تقويم‏هايى است که نيامدن تو را گريه مى‏کنند. اى مقتداى آب و آيينه! چندين بهار را بى تو به گُل نشسته‏ايم و چندين پاييز را بى تو به غزلخوانى. چشمانمان نيامدنت را پلک مى‏زنند و دستانمان گَرد و غبار روى پنجره را مى‏زدايند. ديگر براى از تو گفتن، واژه خودش را کم آورده است.

شمعدانى‏ها چشم انتظار دست آسمانى تواند که بيايى و حسرت آينه را از زلال چهره شان پاک کنى.

ستاره‏ها هم براى آمدنت، امروز و فردا مى‏کنند. تو را در ابتداى کدام غزل به ظهور خواهيم نشست؟

پنجره ات را باز کن

رو به اسمان ابی

سعی کن امروز

 جای خورشید بتابی